. . .

Јас…

Но,која сум јас ?!?

Ти…а кој си ти ?!?

Ние…

Кои сме тоа Ние ?!?

Јас станав Ти…

Ти стана Јас…

Ти и Јас спој во Ние…

Кои мразови имињата ни ги крие ?!?

Зар љубовта неможе тие мразови да ги стопи,покрие ?!?

Те молам прости…

И посакај повторно да бидеме Ние…

Јас и Ти…

Ти и Јас…

Едно Ние…

Љубовта од мразови да не сокрие…

. . .

Роденденот е денот што си го чекаме…

Дојдете другарчиња на пети спрат во кулата

Мама тортата ја направи…(лажам ја купив де)…

Ајде народе повелете,вредна бев   роденден славам сега,нема никој без торта парче да избега

Па да се почестиме мммм…ахааа…

Голема да пораснам…денес ќе ми речат…еве свеќички ќе дувнам…торта нека сечат…

Дојдете другарчиња на пети спрат во кулата…

Роденденов да го славиме и прославиме

. . .

Кажи како да се роди проста и строга македонска песна…

. . .

Ах, таа твоја дива и несмасна љубов…

Те галам дури предиш…

Стуткана во скутов …

Се проѕеваш се тегниш…

Наспана и гладна…

Бараш да те пуштам…

Ме гребиш и ме касаш…

. . .

Следното утро кога Викториа се разбуди беше сама во спалнатга соба.Погледна на мобилниот и се запрепасти колку спиела.Додека се облекуваше,размислуваше за минатата ноќ.Поверува дека љубовта на Виктор е навистина искрена,му призна дека и таа него го сака,а сега повторно во неа се вовлече сомнеж.Овде се сами,но што ќе биде кога повторно ќе се појави некоја негова бивша девојка?!?

Стана од креветот и се облече,излезе од спалната барајќи го Виктор.Мора да е тука.За миг помисли дека можеби заминал кај Тина,но набрзина ја одфрли мислата…после минатата ноќ и изјавите за љубов…зошто не и оставил порака?!? Каде заминал?!?

Остана само терасата,ја овори вратата,Виктор беше свртен со грб и зборуваше со некој на телефон.Викториа го слушаше неговото смеење и зборовите кои ги изговараше,чуствуваше како срцето ќе и излета од градите.

-Мила моја,ништо не се грижи,доаѓам штом средам тука се.-зборуваше и се смееше Виктор.

-Да,нема уште долго…ќе се видиме наскоро…поздрав мила моја!

Го исклучи мобилниот и се сврте.Дури тогаш ја забележа Викториа која стоеше на вратата,бледа и без див.

-Со кого зборуваше?!?-го запраша тивко Викториа.

-Што мислиш ти со кој зборував?!?-на прашањето со прашање и одговори Виктор.

-Немам поим…-тивко одговори Викториа.

-Немаш поим,но претпоставуваш дека тоа е некое женско! Зарем мислиш дека сум заборавил што ноќеска ти реков?!?

Викториа молчеше.Виктор беше во право,таа повторно се посомнева во него,што значеше дека и понатака не му верува.

-Ова може да е некоја пријателка или бивша девојка или мајка ми или сестра ми…-Виктор и пријде ги стави рацете на нејзините рамена и ја гледаше во очите.

-Зошто мислиш дека договарам со некоја,кога неќеска бев пресреќен што си моја повторно…Болната љубомора е најголемиот непријател Викториа,запомни го тоа!

Ја привлече во својата прегратка,така да нејзината глава се најде потпрена на неговите гради.

-Викториа…ноќеска ти реков дека те сакам и дека сакам остатокот од животот да го поминам со тебе…Во твојата прегратка повторно бев навистина среќен,како можеш да се сомневаш во мојата љубов?!?-рече тивко Виктор,ја фати за брадата кревајќи го лицето кон него,терајќи ја да го гледа во очи.

-Ајде Викториа…кажи ми што мислиш со кого разговарав пред малку?!?-ја запраша Виктор.

Викториа ги затвори очите,почуствува како образите започнуваат да и поцрвенуваат.Немаше храброст да го погледне во очите…Виктор беше добар човек,сите го обожуваа што го познаваа,тој искрено се грижеше за оние кои му значат и ги сака…Оној ден кога шеташе по дождот,тој беше загрижен за неа,а Викториа мислеше дека ја исмева…

-Неслушнав…Кажа ли нешто Викториа?!?

Викториа зеде длабоко воздух,го испушти прашувајќи се дали неговата љубов е цврста како нејзината гордост.

-Јас мислам…Претпоставувам дека зборуваше со аптекарката од Три Бисери.-одговори итро и со широка насмевка Викториа.

-На кој друг инаку би му кажал ,,мила“ ?!?-го запраша со лажна невиност Викториа.

-Итрице!-извикна Виктор.

-Знаеш ли што си ти?!?-нежно ја запраша Виктор.

-Знам…јас сум жената која утринава не те бакна!-тивко одговори Викториа.

-Ах,љубов моја,немаш поим колку те сакам! Што се ненаправив за тебе,а ти сепак не ми веруваш…Оставив се,заборавив на се,дури и на своја рака дојдов тука на одмор…вчера дури бев спремен да се помирам со тоа дека ќе ме оставиш и се разделиме…ама Тина дојде тука и ме направи лом кога почна да се расправа со мене,дури имаше тешки закани кога ми јави дека ти си спремна и решена да заминеш.Ми кажа ќе сум најголема будала ако дозволам да се разделиме.Таа ми нареди да те возам  до Скопје,советувајќи ме да неправам глупости по пат,за да не ја прокоцкаме последната и единствена шанса на помирување…Не сум светец Викториа,но ти се колнам никој не сум сакал како тебе толку долго и искрено…Дали ми веруваш?!?

-Ти верувам Викторе…ти верувам…

-Тоа го решивме!-се почуствува олеснување во гласот на Виктор.

-Значи остануваме заедно до крајот на животот?!? Немој повторно да испаднам будала Викториа,зошто предмалку разговарав со сестра ми и и реков да не пречека во Скопје кога ќе се вратиме.

-Остануваме…-рече Викториа и се насмевна.

-И што треба да правам сега?!?-го запраша Викториа.

-Веќе ништо! До сега само се нервираше беспотребно.Плус нема да се замараш со работа како порано.Несакам мојата жена да е растрчана наоколу за газди кои не го ценат нејзиниот труд,понатака твојата морална обврска и работа ќе е маж,куќа,деца…

-Викторе…се тоа доаѓа подоцна.Јас те прашувам што сега треба да направам?!?-нежно го запраша Викториа.

-Сега?!? Сега треба само да водиш љубов со мене,се разбира!-со страст и одговори Виктор.

Викториа беше задоволна што во холот немаше никој.Излезе надвор од хотелот и тргна кон таксистите кои стоеја подолу на улицата.Додека одеше и се причини дека слуша чекори зад себеси.Се сврте и се скамени од страв.

-Виктор?!?…Што бараш ти тука?!?

-Како што барам тука?!?  Те потсетувам дека си ми сеуште жена!

-Јас…јас си одам за Скопје…

-Знам! Тина ми се јави,ми рече да те однесам јас до граница,зошто си решена но неспособна за ништо!

-Тина?!? А јас…јас и верував…

-Ти си моја жена Викториа! А моја должност е да се грижам за тебе.Ајде одиме!-рече Виктор и го зеде коферот.

-Каде одиме?!?-збунето запраша Викториа.

-Кај автомобилот,паркиран е подолу.-одговори Виктор.

-Неможе! Несакам! Ќе си одам со такси!-речиси хистерично рече Викториа.

-Викториа треба ли да направам глупост?!?-тивко ја запраша Виктор.

Викториа воздивна,ја наведна главата и тргна по Виктор.

Влезе во автомобилот молкум,додека се возеа во автомобилот владееше тишина.Викториа ја потпре главата на седиштето и ги затвори очите.Сакаше да заспие,да се исклучи,но не и успеваше тоа.

-Дали си добро?!?-ја запраша Виктор.

-Добро сум.-одговори Викториа неотварајќи ги очите.

Автомобилот застана.Зар заспав штом го изгасна автомобилот,помисли Викториа ги отвори очите и погледна околу себе си.Виктор застанал на еден темен несоветлен дел каде ништо не се гледаше околу нив.

-Каде сме?!?-збунето запраша Викториа.

-Позади бунгаловот се паркирав намерно и немој да се буниш!-рече Виктор и и помогна да излезе,го зеде нејзиниот кофер и ја поведе кон бунгаловот.

-Вечерва не си способна за ништо,најмалку да патуваш со такси до граница.Ќе преспиеш тука,нема да те пипнам,ќе си сигурна…Оди во спална веднаш Виктороиа!

Влегоа во бунгаловот,Виктор ја поведе кон  спалната.

-Влези да се истушираш,јас ќе донесам нешто за пиење,ни треба и на двајцата.-додаде Виктор.

-Мудрецу! Ти се најдобро знаеш нели?!? Што ќе пијам,кога треба да се туширам,кога да јадам…

-Викториа те молам опушти се веќе еднаш! Влегувај под туш!-рече Виктор и излезе од собата.

После половина час Виктор тропна на вратата.

-Спиеш ли?!?-ја запраша Виктор.

-Не! Еве доаѓам!-панично рече Викториа и ја отвори вратата.

Виктор ја поведе до дневната соба каде што на масата веќе имаше поставено две чаши.Викториа седна на столот и рацете ги стави во скутот.

-Ќе ја земеш чашата или треба да те молам?!?-рече Виктор и клекна до неа.

Ја фати за рацете,ги принесе до усните и нежно ги бакна.

-Викториа…љубов моја…те сакам разбираш ли,те сакам да си постојано во мојот живот,те сакам и сакам да имаме многу деца! Деца како плод на нашата љубов! Те молам Викториа…верувај ми веќе еднаш,неможам да го замислам животот без тебе.

Половина час подоцна Викториа сеуште седеше на терасата,но беше речиси смирена.Веројатно за тоа допринесе и полната чаша мартини која и ја даде Тина и ја натера да ја испие.

-Јас и ти овие неколку дена воопшто не се видовме и разговаравме како што треба.Но мораме сега да најдеме решение за сето ова.-решително рече Тина.

-Незнам Тина…-тивко рече Викториа.

-Сите ние грешиме.-заклучи Тина.

-Знам…можеби мојата грешка е што се предадов  целосно на Виктор.Му се предадов телесно,душевно,психички,во сите мерила и мерки му ја предадов контролата…контролата на мојот живот.Кога ми кажа дека ме сака…но сега мислам дека тоа не е повеќе така,тука е Бети,Светле…Не сум од оние што можат да се ладни,да затвораат очи…-рече Викториа.

-Викториа мила моја,Виктор има триесет и пет години,неможе да е тој светец! Треба да научиш да им веруваш на луѓето,знаеш и сама дека неможе да има љубов без взаемна доверба.

-Како да верувам кога ги знам речиси сите негови врски,постапки и навики кон жените…години се во прашање Тина…години на познавање!-се спротистави Викториа.

-Па што?!?…Дарко исто така флертува со секоја девојка која ќе ја запознае,а јас ете сепак му верувам…Знам дека сега за тебе е проблем Бети,но Виктор воопшо не е крив за нејзиното доаѓање,разбери Викториа.

-Незнам,можеби…Неможам Тина…Морам да заминам од тука! Морам да сум сама!-рече Викториа станувајќи.

-Гледам дека си решена да си одиш…Се спакува?!?

-Спакувана сум,тргнав по ташната кога ти наиде.-одговори Викториа.

-Сфатив…-замислено рече Тина.

-Ти треба превоз?!?-ја запраша Тина.

-Да.Но ќе платам такси до граница,а потоа штом поминам граница ќе се снајдам повторно.Најважно е да заминам од оваа држава,ова место.-одговори Викториа.

-Почекај малку Викториа,несакам да заминеш така,да одам до соба да ти донесам евра,мораш да имаш доволно со себе си.Почекај ме тука Викториа.-рече Тина и тргна кон собата,застана се заврте и додаде:

-Морам да сум тивка да не го разбудиме Дарко,немој сега да се буниш и да правиш глупости,штом стигнеш ќе ми ги вратиш еврата на картичка и ќе сме квит,но не те пуштам да одиш ноќе по автомати и вадиш евра.Се разбравме?!?

Викториа климна со главата и неодговори ништо.

После десетина минути Тина излезе тивко од собата,и ги подаде еврата и рече:

-Се задржав малку,но морав да бидам тивка…Не те спречувам повеќе но ќе те молам да внимаваш на себе си.-рече Тина,ја прегрна и ја бакна во образот.

-Ти благодарам Тина…немој да ме испраќаш те молам,остани тука…

Тина климна со главата,успешно ги прикриваше солзите,повторно ја прегрна и прошепоти:

-Чувај се,штом ја поминеш границата јави ми се.

-Ќе се јавам.-рече Викториа,го зеде коферот и излезе од собата.

После долго време,Викториа стана од креветот и започна да ги пакува своите работи.Работеше механички,несвесно,изгубено,додека во главата и беше една мисла:мора што поскоро да си замине од тука.

Но,каде да оди?!? Се разбира во Македонија,па во својот стан.Може ли да си замине туку така?!? Без да не се јави на никој?!? Само на Тина треба да и остави порака во која накратко се ќе и објасни,подобро е вака да замине.

Кога сакаше да напише порака која ќе ја остави на Тина,неможеше зошто целата трепереше.Ја побара ташничката во која и беа документите,се сети дека ја остави во дневната.Тивко ја отвори вратата,погледна наоколу,се беше тивко…Излезе полека на прсти од собата и тргна кон дневната,речиси беше до масичката кога се најде очи во очи со Тина.

-Ах,Викториа,зар неможеш и ти да заспиеш?!? Ајде да се напиеме нешто да ни помогне.-рече тивко Тина.

Кога светлото од собата и го осветли лицето на Викториа,загрижено ја запраша:

-Викториа дали е се во ред?!?

Викториа неможеше да одговори,само климна со главата,зошто ако одговореше ќе заплачеше истиот миг.

-Ајде,дојди да одиме на терасата.-рече Тина тивко и ја фати за раката.

-Дојди седни на столов,бледа си како смрт!…Што се случи Викториа?-ја запраша Тина кога излегоа на терасата и ја седна на столот.

Кога седна на столот Викториа се разврте околу себе си,пробувајќи да го прикрие погледот.Тина како да и ги прочита мислите додаде:

-Дарко спие,сами сме Викториа! Ќе ми кажеш ли што те вознемири повторно?!?

Викториа неможеше туку така да ја отвори душата.Неможеше да каже дека згрешила.

-Тина…остави сега…јас…

-Викториа се однесуваш чудно! Зар повторно ќе се затвориш во себе си?!?-повторно ја запраша Тина.

-Не,нема да се затварам во себе си,само…незнам како…-со безбоен глас рече Викториа.

-Ме радува тоа мила моја,те познавам добро.Вечерва се сретнав со Бети,и одржав мала лекција.-рече набрзина Тина.

-Не,Тина…не си требала тоа да го направиш…-тивко рече Викториа,а солзите започнаа да се слеваат низ нејзините образи.Неможеше повеќе да ги задржува.

-Исплачи се Викториа,ќе ти олесни…-рече тивко Тина и ја прегрна својата пријателка.

-Виктор е повторно во прашање?!?-запраша повторно Тина.

Викториа седеше со наведната глава,солзите и се слеваа низ образите,неможеше да ја крене главата и ја погледне Тина.

-Мила моја,Виктор знаеш каков е,но мораш да го разбереш.Толку е вљубен во тебе што неретко ја губи контролата.Имај малку трпение,се ќе биде во ред,се ќе си дојде на свое место…

-Ништо повеќе нема да биде во ред! Виктор несака повеќе да ме види!-рече Викториа и заплака.

-Што зборуваш Викториа?!?-изненадено ја запраша Тина.

-Тоа е вистината Тина! Разбираш! Тој ми го рече тоа…Јас сум крива за се…Верував дека…Сакав…-Викториа се гушеше во солзи.

Тина ја прегрна повторно и рече:

-Го познавам доволно добро Виктор,понекогаш и тој знае да каже некои нешта што воопшто не ги мисли,знаеш и самата тоа е еден негов вид на механичка одбрана.Верувај ми Викториа…

Викториа ја погледн на миг,но потоа повторно заплака.

-Не…не е овој пат така Тина…неразбираш…

-Глупости! –рече Тина,ја држеше за рамена Викториа и додаде:

-Со Дарко сакавме да одиме на третиот крак,кога ни се јави Виктор и не повика да дојдеме и бидеме како порано.Дека ти подготвувал некое изненадување.Тогаш веднаш го сменивме планот и дојдовме.

-Нема никакво изненадување…за џабе дојдовте тука…тој е со Бети…барем со неа знае на што е…

-Небиди смешна Викториа! Виктор не би бил повторно со Бети…Не после се…-рече убедливо Тина.

-Пред половина час Виктор ми го рече тоа! Разбираш! Дека подобро му  е си неа,зошто со неа знае на што е одколку со мене…-тивко рече Викториа.

-Мила моја,тоа сигурно ти го рекол за да те повреди како што си го повредила и ти него…да те направи љубоморна…

-Не…не Тина грешиш…ме донесе до собата,се спречкавме…јас ја спомнав Бети а тој ми одговори дека повеќе неможе,дека се му е преку глава,дека со Бети…можеби сега се…-гласот на Викториа се изгуби во ноќта.

-И ти што реши Викториа?!? Реши да заминеш вечерва?!? Повторно да ја направиш истата глупост?!? Не,Викториа…со бегање ништо нема да решиш…

Подготвувајќи се за вечера,Викториа посака да биде убаво облечена,да ги прикрие сите траги кои ги носеше тие денови.Се реши да го облече долгиот темносин свилен фустан кој меко се спуштше низ телото и дискретно и ги нагласуваше градите.Штом се симна долу ги забележа Тина и Дарко,до нив беше и Виктор.

-Преубаво ти стои фустанов иако знаеш не е по мој вкус,премногу покажува.-тивко и шепна Виктор.

-Кого имаш намера да импресионираш Викториа?!? Мартин веќе го гледам како се лигави!

Викториа забележа дека сите се присутни,почуствува горчлив вкус во устата кога ја здогледа Бети како им приоѓа.Се поздрави и со пријателите на Дарко.А кога седнаа на големата маса тогаш започна мачењето.Бети го водеше главниот збор,а главна тема беа врските меѓу паровите.Како да се чуствуваше загрозена и таа секогаш имаше некој факт кој мораше да го образложи.За среќа,тука Дарко се најде нападнат  и се спротистави.

-Не се сложувам со тебе Бети,до  мене седи мојата девојка која ти ја напаѓаш бидејќи си соло.

-Дарко е во право! Неможеш да ги генерализираш  сите врски така!-се јави и Горде,пријателката на Дарко.

Одкако на Бети и беше покажано каде и е местото,атмосферата се промени на масата и вечерата помина во речиси релаксирачко расположение.После вечерата се префрлија во фојаето каде го пиеја кафето.Викториа цело време беше молчелива и повлечена во себе си,кратко одговараше на поставените прашања.

-Викториа кажи ми што се случува со тебе?!?-во еден миг ја запраша Виктор кој седна до неа на малата софа.

-Ништо!-кратко одговори Викториа и забележа дека само тие двајца останале во фојаето.

-Толку си молчелива и бледа…Да не се прелади шетајќи се  по дождот?!?-нежно ја запраша Виктор.

-Не сум!-оштро одговори Викториа.

-Остави ме на мир веќе,разбираш ли?!?

-Ќе те оставам кога ќе сум сигурен дека си добро…Имам впечаток дека секој миг ќе се онесвестиш.Ајде ќе те испратам до собата.-рече Виктор.

Виктор стана ја фати за раката.Викториа мораше да тргне со него зошто ако се расправаше ќе привлечеше внимание од останатите гости.

-Ајде веднаш слечи се и правец под топол туш!-и нареди Виктор кога влегоа во собата.

Кога Виктор примети дека Викториа не реагира на неговите зборови продолжи понежно:

-Што е?!? Зошто не се слекуваш?!?

-Чекам да излезеш!-луто одговори Викториа.

-Молам?!?-изненадено ја погледна Виктор.

-Во ред! Еве излегувам и се враќам за десетина минути.Ако не ме послушаш…Викториа знаеш дека ќе го почуствуваш мојот бес!-рече Виктор и излезе од собата.

Додека се тушираше,додека ја облекуваша маицата за спиење и седна на креветот Викториа размислуваше околу тоа зошто Виктор сеуште ја измачува и не ја остава на мир.Незнаејќи како да најде одговор дојде до заклучок дека беше во прашање неговата повредена гордост дека беше оставен без објаснување.Тој беше навикнат се да добие ,,на тацна“,отфрлањето за него беше само предизвик и ништо повеќе.

Затрепери кога слушна тропање на вратата.

-Гледам дека си ме послушала!-задоволно рече Виктор кога ја здогледа веќе во креветот додека влажните прамени на коса беа распостелени на перницата.

-Да,беше во право,после туширањето се чуствувам многу подобро.

Виктор полека пријде до креветот и седна на ивицата.Со раката и го допре челото.

-Да не имаш температура?!?-нежно ја запраша Виктор.

-Ти се присторува така…-едвај одговори Викториа која беше вознемирена од допирот на неговата рака и неговата близина со која можеше да го почуствува оној мажествен мирис.

Неговата рака лизна од челото низ образот се до вратот.Викториа сакаше да се побуни,кога набрзина и стави прст на устата.

-Тивко!…-прошепоти Виктор.

-Доаѓаат!

И навистина,после неколку секунди зачу тропање на вратата.Беше тоа Тина.

-Викториа…дали си добро?!?-ја запраша Тина невлегувајќи во собата.

-Добро сум…се истуширав и легнав.-одговори Викториа.

-Во ред.Ние одиме малку да прошетаме со Дарко.Лека ноќ се гледаме утре Викториа.

-Лека ноќ Тина.-одговори Викториа.

-Извини…-рече Виктор и нежно ја бакна на челото.

-Несакав да ме најде тука Тина.

-Оф…колку си внимателен.-рече иронично Викториа.

-Што ти е Викториа?!? Мислев на тебе,несакав…

-Или пак мислеше на Бети?!?-го прекина Викториа.

-Каква врска има Бети со ова?!?-ја запраша луто Виктор.

-Ти тоа би требало да го знаеш! Сигурна сум дека таа не би била пресреќна да дознае дека си бил со мене на мој кревет…Ајде оди кај твојата ,,другарка“ и смисли некое објаснување каде си бил до сега!-викаше Викториа.

Во тој миг раката на Виктор со брзина на гром се помести…Викториа изненадено го гледаше без да трепне.Неможеше да верува дека Виктор крена рака на неа и и удри шамар.Полека ја крена својата рака и ја стави на образот кој гореше.

-Во живот не сум кренал рака на женско,но ти ме предизвикуваш од првиот миг!-рече Виктор.

Лицето му беше изобличено од лутина и бес а очите опасно и заканувачки му светкаа.

-Не ми е јасно што сакаш?!? Одкога сме заедно ти секој миг го користиш да ме направиш смешен,да се потсмеваш со мене,поигруваш…А јас будала,цело време се надевав и мислев дека ме сакаш…искрено ме засака и сакаш…

Виктор ги завлече прстите во косата,опфаќајќи ја главата со рацете и продолжи:

-Неможам да верувам…Во еден миг ги прифаќаш сите мои нежности а веќе следниот миг ме одфрлаш како да сум ништо.И тоа ми го прави жена која ја сакав како никој досега и со која се оженив!…Не,Викториа,нема повеќе да ти дозволам да правиш будала од мене!

-Викторе…јас…-пробуваше Викториа да најде зборови кои ќе се вистинските во тој миг.

Неговите зборови и се забодуваа во срцето како отровни стрели и нанесуваа неподнослива болка.Ги подаде рацете кон него.

-Викторе,те молам…

-Касно е да ме молиш!-рече Виктор и стана од креветот.

Стоеше над неа целоит смрштен,како орел кој се стремеше кон својата жртва.

-Најдобро ќе е да си одиме секој по својот пат! Најди некој друга будала која ќе ги трпи сите твои бубачки! Ти немаш поим што се искреност и љубовв! Разбираш?!? Немаш!

-Викторе…тоа не е точно…не е вистина!…

-Можеби навистина ќе е најдобро да бидам со Бети.Со неа барем знам на што сум!-саркастично рече Виктор.

-Те молам Виктор!…Те молам…

-Не! Доста е Викториа! Што беше,беше,сега е готово! Разбираш?!? Готово!-рече Виктор,и го сврте грбот и излезе низ вратата.

Викториа остана седејќи беспомошно на креветот,гледајќи во вратата низ која исчезна човекот кој го сакаше и и значеше.Се дотогаш што доживеала беше ништо во споредба на болката која сега ја чуствуваше и ја раскинуваше на најситни делови.

Изутрината Тина и Дарко ја повикаа да појде со нив зошто времето не им беше наклонето и сончево.Викториа неможеше да ги одбие.Тешките облаци кои го прекиле небото се закануваа со дожд и одговараа на расположението на Викториа.

Изненадувањето беше тоа што Дарко ги однесе на еден имот каде што имаше коњи,за нив се грижеше еден старец кој умееше да зборува српски,па така некако упеваа да се разберат.Им раскажуваше дека на времето имало расни и преубави коњи на имотот,кои газдата ги распродал после смрта на својата сопруга.Во шталата имаше само три.

-Дали знаете да јавате госпоѓице?!?-ја запраша старецот Викториа кога виде дека таа е заинтересирана за приказната.

-Не,незнам господине.-со  насмевка одговори Викториа.

-Би сакале ли да ви оседлам еден?!?-повторно ја запраша старецот.

-Ви благодарам,но несакам да ризикувам.-одговори Викториа.

Дарко потоа ги однесе да им покаже една мала ветерница за која му кажа старецот.

-Ох колку е убаво тука!-рече одушевено Тина.

-Штета е што неможат сите да го видат ова.

-Ова место не е на туристичката мапа,иако често знаат да ни дојдат гости како вас.-додаде старецот.

-Бети е сеуште тука?!?-запраша Дарко одеднаш.

Тина го повлече за ракавот,Дарко во мигот свати што кажа и направи фаца на извинување.

-Незнам…-тивко одговори Викториа.

-Гледам дека си ја забележал.-зајадливо му рече Тина.

-Немој да бидеш таква Тина,несакав да ја предизвикам твојата лутина.-додаде Дарко.

-Тогаш не ја ни спомнувај таа самобендисана кокошка!-рече Тина.

-Тина немој да бидеш толку строга кон Дарко.-успеја со лажна веселост да рече Викториа.

-Ете и Викториа не се лути колку што се лутиш ти мила моја.-рече Дарко и нежно ја прегрна Тина.

-Само сакав да прашам дали е сеуште тука,зар не беше таа ќерка на оној бизнисмен кој има позната фирма?!?-продолжи Дарко со своите прашања.

-Бети е убава но и богата девојка.-мораше да признае Викториа колку и да и паѓаше тоа тешко.

-Убава,богата и многу итра девојка.-додаде Дарко неприметувајќи колку со тоа ја повредува Викториа.

-Незнам каде ја нашол Виктор,но таа кога сака нешто е многу упорна.-рече на крај Дарко.

На Викториа и падна темнина на очите.Веќе необрнуваше внимание на тоа што Дарко зборува,ниту пак каде одат.Пред очите цело време и беа Виктор и Бети,а срцето и се раскинуваше од болка.

-Каде одиш Викториа?!?-во еден миг ја запраша Дарко.

-Селското ресторанче е на другава страна.

-Малку сум изморена…-излажа Викториа.

-Премногу нови нешта во еден ден,одам да прошетам низ паркот.Продолжете вие натака,можеби утре ќе го видам ресторанот.Бидете малку сами,доволно ви одземав од времето.-рече во еден здив Викториа.

Тина и пријде,ја бакна во образот и тивко ја запраша:

-Сигурно си добро?!?-ја гледаше со нежна насмевка Тина.

-Да,се е во ред,ајде оди биди малку со Дарко.-одговори Викториа и се насмевна.

-Ќе се видиме вечер,бидете вие малку сами а и јас да бидам со моите мисли.-додаде убедливо Викториа.

Повторно се натера себе си да се насмевне,ги стави рацете во џебовите и тргна по стазата.

Небото беше темно исто како и нејзините мисли.Дојде во Грчка со Виктор на одмор,но се доби поинаков пат,се тргна надолу низ надолнината…Што ми е,се запраша.Дали сум вродено љубоморна или пак сум себична и престрашена?!? Што и да е,морам брзо да се вратам дома,реши Викториа и продолжи да се движи мегу дрвата маслинки.

Во мислите повторно го виде Виктор.Зошто дозволив да сум глупа и да ги предадам сите чуства кога среќата е моја несреќа?!? Со тага се присети како и говореше како со ,,жената на своите сни“ ќе го помине животот.

Размислувајќи така Викториа наиде на селски пат,но и започна да врне.Тешките капки и се слеваа низ лицето,косата и беше мокра исто како и облеката…Прв пат во животот не и беше важно како изгледа ниту пак каде се наоѓа.Впрочем,лицето мокро од дождот успешно ги прикри нејзините солзи,можеше на мир да плаче и никој тоа да не го примети.

Наеднаш наслушна движење на автомобил кој застана до неа.

-Што бараш тука?!?-го слушна Викторовиот глас.

-Шетам…-одговори Викториа.

-Зар на дождов шеташ?!? Влегувај во автомобилов!…Се однесуваш како мало дете Викториа!

-Мене не ми пречи дождов,сакам да се шетам по дожд…-горделиво одговори Викториа.

Виктор излезе од автомобилот ја грабна за раката и со леснотија ја седна на предното седиште.

-Јас незнам со тебе што се случува Викториа?!? Знам,ми кажа да те оставам на мир,не го заборавив тоа.Нема ни да те пипнам,но неможам да те оставам на дождов да се шеташ!

-Нема потреба да се грижиш за мене,не сум јас мало дете!-лутито одговори Викториа.

-Мила моја,се однесуваш како мало размазено дете!-со насмевка рече Виктор и додаде:

-Сакаш да се разболиш?!? Да киваш цела вечер?!?

Поради неговата насмевка и пецкање Викториа речиси полуде што беше лута и бесна на Виктор.Неможеше да дозволи повторно да ја исмева.

-Што ти е тебе гајле дали јас ќе кивам цела вечер?!?-викаше Викториа.

-Имаш ти за кого да се грижиш зарем не?!?-додаде луто Викториа.

-Не се грижам што ќе киваш цела вечер,туку се грижам да не ме заразиш и мене.-и возврати Виктор и продолжи да се смее.

Иако  беше бесна како рис,сакаше да го нападне,Викториа успеја да се совлада и да ја покаже својата гордост.Се до хотелот непроговори ниту еден збор.

Викториа седеше на фотељата во собата на Тина.Разговараше со Тина и раскажа се што се случило.После тоа се повлече во соба зошто се чуствуваше многу лошо ,но и имаше потреба да биде сама.

После неколку часови кои ги помина листајќи некое списание,а не ни погледна ниту една буква,Тина тропна на вратата.

-Подобро се чуствуваш?!?-ја запраша Тина.

-Мислам да.-несигурно и одговори Викториа.

Физички се чуствуваше подобро,но во длабочината на својата душа чуствуваше голема празнина.Таа празнина правеше да се чуствува безживотно.

-Сеуште си бледа.-додаде Тина.

-Ми недостига…-призна гласно Викториа,но празнината сеуште остана во нејзината душа.

-Мислам дека треба да одиш на доктор.-рече тивко Тина избегнувајќи да зборува за Виктор.

-Се е ова поради нервозата и напнатоста која ме разјадува.-одговори Викториа која немаше намера да оди никаде и надвор од собата.

-Можеби не е само тоа Викториа.Можеби нетреба да седиш затворена во собава.Излези надвор,дојди со нас на плажа,смени ја малку атмосферата.

-Не Тина…несакам сега ништо освен да сум сама со своите мисли.-одговори тивко Викториа.

-Викториа зошто си го правиш сето ова?!? Виктор знаеш дека премногу те сака,толку години молчеше и ја криеше љубовта кон тебе.Зарем мислиш дека сето тоа би го погазил и заборавил само поради една гуска?!?

-Незнам ништо повеќе во овој миг Тина…збунета сум…можеби се разочарал или пак согледал дека тоа било само една заслепеност…

-Не,Викториа.Не се сложувам со тебе.Знаеш и сама дека  Виктор секогаш беше покрај тебе,во добри и лоши мигови.Стоеше молкум и кога ти беше заслепена и опчинета од некој друг.Сето тоа молкум тој го поднесуваше некажувајќи ниту еден збор.Секогаш знаеше да те утеши,секогаш знаеше како да ти подаде рака и те извлече од темнината која ќе те зафатеше после секоја пропадната врска и разочарување.

-Да…секогаш беше покрај мене кога имав лоши мигови,паѓања и станувања…неможам тоа да го негирам…но…сега е поинаку…можеби…можеби очекувал поинаква љубов…

-Викториа погледни ме.-рече Тина.

Викториа ја крена главата и ја погледна својата пријателка,проба да и се насмевне,но тоа повеќе личеше на болна гримаса одтколку на насмевка.

-Викториа,знам дека му веруваш на Виктор.Мораш да веруваш и во иднината,нека не те плаши како порано.Знам дека премногу си повредувана во минатото.Но,Виктор не е тој тип на машки за да водат неколку врски истовремено.Тој иако знаеше некои нешта,никогаш не се вмеша или пак кажа за да те предупреди или пак го тргне твоето внимание на некои нешта.-говореше тивко Тина,за миг застана како да се двоуми дали да продолжи понатака,зеде здив длабоко и продолжи:

-Одкако вие станавте пар и си ги откривте чуствата,тој ниту еднаш ти нема спомнато за никој и ништо.Така ли е Викториа?!?

Викториа молчеше,го вртеше прстенот на десната рака.

-Да…така е Тина.-тивко одговори Викториа.

-Истото го имаш и ти тоа направено,го оставивте минатото каде што му е местото.Ја зграбивте иднината но наместо да ја прегрнете и зачекорите во неа,вие дозволивте на првото скалило да се препнете.Иако и самата кажа на неколку пати Виктор пробал да ти ја даде својата исповест,но ти не си сакала да го сослушаш.Мила моја Виктор не е тој тип на машки да се гледа со една девојка,а во меѓувреме да одржува контакт со друга.Доволно го познавам и сум сигурна во ова што ти го велам.

Викториа збунето ја погледна Тина,сакаше да ја запраша каде води овој разговор,сакаше да ја замоли да ја остави на мир,да биде сама,сама со својата болка.

-Не! Молчи Викториа.Сослушај ме што имам јас да ти кажам.-оштро ја пресече Тина.

-Говорам за две претешки години на Виктор,низ кои ти беше сонливиот шетач по сни.Сни кои ги плетеше со…-за миг замолче Тина и ја погледна Викториа,како да сакаше да види што ќе предизвикаат нејзините кажани зборови.

-Тина,што имаат врска тие години со Виктор и мене?!? Каква врска сега имаат тие години со состојбата која е сега?!? Не те разбирам Тина.-збунето зборуваше Викториа.

-Имаат голема врска Викториа.Пред неколку месеци случајно или судбински ти напомнав нешто,за кое ти беше упорна да го дознаеш до крај.Тогаш ти ја кажав целата вистина,ама знам дека ти не ме сослуша т.е несакаше да ме сослушаш,само го прифати она што тебе ти одговараше.

-Тина тие години немаат никаква врска со мојава ситуација!-речиси луто одврати Викториа.

-Јас мислам поинаку Викториа.А знаеш ли зошто?!?

-Те молам ќе ми објасниш зошто,јас не те разбирам повеќе Тина.-рече нервозно Викториа.

-Тие две години додека беше во магепсаниот свет со Дамјан,и се ти изгледаше розово и како бајка,небило се розово и како во бајка.Дамјан иако беше со тебе на некоја си романтична врска,тој исто така цело време бил со својата долгогодишна девојка.Со која се венча и му стана сопруга!  Зар не е така Викториа?!?-нервозно ја запраша Тина.

Викториа седеше како скаменета,гледаше во својата пријателка,но незнаеше што да и одговори.

-Јас и Виктор го знаевме тоа цело време Викториа.Тоа ти го кажав оној ден кога судбинското или случајното направи да Дамјан помине покрај нас а ти остана збунета иако тој веќе беше заминат и изгубен во реката луѓе.

-Тина тој ден…

-Да,Викториа.Тој ден морав да го кажам она што бев договорена со Виктор никогаш,ама никогаш да не ти го кажеме,никогаш да не дознаеш за тоа.Разбери Викториа…Виктор побара од мене да не ти кажам,ниту пак тој да ти каже.Сакаше да не се мешаме во врската која ја имаше со Дамјан.

-Знам Тина,тој ден морав да бидам и груба со тебе само да го извлечам целото признание.Иако знам дека никогаш нема да го дознаам целото.

-Токму така Викториа.Желбата или пак наредбата на Виктор беше да оставиме на тебе,да не се мешаме.Многу пати посакав да ти кажам директно,ме спречуваше дадениот збор кој го дадов на Виктор.Многу пати сакав да те запрашам до кога така Викториа?!? До кога ќе си во необична врска со Дамјан?!?

Викториа гледаше во својата пријателка како прв пат да ја гледа во животот,трепкаше со очите збунето.

-Одговори ми Викториа…Зошто таа врска нестана реалност туку замина во минатото?!? Зар и на Дамјан не му веруваше?!?-ја запраша Тина.

-Му верував Тина,и сеуште му верувам.-одговори Викториа.

-Зошто тогаш…-повторно сакаше да запраша Тина.

Викториа ја крена раката,ги затвори очите,зеде здив длабоко и продолжи:

-Да,му верувам.Но неможам да го објаснам она што ме спречуваше,освен кратко да кажам дека неможев…неможев да му се предадам во целост на Дамјан…да ја дадам контролата,да му го предадам животот.-рече Викториа со олеснување.

-Нешто ме спречуваше да се предадам,да ја дадам сета контрола и ги откријам во целост чуствата Тина…не,не ме прашувај зошто,можеби е тоа што вие сте го знаеле и јас сум го претчуствувала некако или е пак сосем нешто друго.Виктор…само тој успеја во целост да ме соголи,да ја преземе целата контрола,да го поседува моето тело без да давам отпор или пак да ги контролирам чуствата.Да ја поседува мојата душа,мисли…да го скроти оној исплашен звер кој долго време седеше скриен во мене.Виктор е тој разбираш…Виктор!-речиси викаше Викториа.

Тина стана и ја прегрна Викториа.Нежно ја милуваше по образот и ги бришеше солзите кои се лизгаа низ образите на Викториа.

-Знам мила моја…знам…Виктор е тој кој те скроти и залечи раните.Поради тоа мораш да веруваш во љубовта.Но и ти си таа која ги залечи неговите рани.Вие сте створени еден за друг Викториа.Размисли те молам неизбрзувај.Неправи ништо додека не си сигурна во исправноста…те молам Викториа.-тивко заврши Тина.

-Што би правела јас без тебе?!?-ја запраша Викториа.

-Или јас без тебе.-со широка насмевка на лицето и одговори Тина и ја прегрна поцврсто на што Викториа возврати со сета искрена љубов кон тоа пријателство.

-Ќе те оставам сега да размислиш за се,плус Дарко е премногу долго сам на плажата преполна со девојки.А утре ќе одиме да прошетаме малку на едно специјално место зошто кажаа времето нема да ни е наклонето.-рече весело Тина.

-Целосно го заборавив Дарко.-збунето рече Викториа.

-Но јас незаборавив,затоа ќе одам малку да бидам со него…може нели мила моја?!?-рече Тина.

-Секако дека може,оди пред да имаш проблем со него поради некоја исончана русинка.-весело и одговори Викториа.

Тина трга кон вратата,кога го слушна коментарот за русинката само лажно се смрште,на што Викториа весело се насмевна.

-Ајде оди,јас ќе полежам малку,се гледаме подоцна.-рече уверливо Викториа.

Тина ја отвори вратата подзастана и рече:

-Незнам зошто…те сакам моја луда кумашинке.

Викториа ја погледна се насмевна и одговори:

-Знам дека ме сакаш,но  и јас незнам зошто те сакам моја полуда кумо.

Двете весело се насмевнаа и се разделија.Викториа кога остана сама легна во постелата ги затвори очите,а ликот на Виктор веќе беше пред неа.